Yazı Detayı
19 Aralık 2016 - Pazartesi 10:02
 
FOTOĞRAFI OLMAYAN ÇOCUKLAR
Tülay Sözeri
 
 

Günlerdir Halep’te savaşta ölen, yaralanan, ailelerini kaybeden, büyük bir sarsıntı yaşadıkları her halinden belli olan çocukların fotoğrafları dolaşıyor medyada. Her geçen gün biraz daha iyiye gitme yönündeki umutlarımızı yerle bir eden bu fotoğraflara baktıkça aklıma gelen tek soru insan olmaktan uzak kişilerin aldığı kararların sonuçları neden en çok çocukları vuruyor sorusuydu.

Neden, çocuklar savaş fotoğraflarının en çarpıcı karakterleri olmak zorundadır? Balinalar gibi kıyılara vuran çocuk cesetlerinin yanına yeni çocuk bedenlerini istiflemekte, kaderlerine terk edilen, birçok ölüme şahit olan bir çocuğun bundan sonraki yaşamındaki yaşayacaklarını umursamamakta neden bu kadar becerikliyiz? Geçmişlerinde bir kare bile mutlu fotoğrafı olmayan çocuklar şimdi neden acılarıyla sofralarımıza iştah açıcı bir ağıt malzemesi olarak sunulmaktadır? Ve biz neden bu fotoğraflara bakıp kıyametler koparmaktan geri kalmamakta, ancak birkaç gün geçince her şeyi unutmaktayız?

Dünya artık aklımızın alamayacağı kadar vahşi bir düzende. Kendi düzenine uygun olanları kucaklayan, olmayanları potasında ustalıkla eriten yeni zaman kavramları, yarattıkları kaosu göz göre göre büyütmekte, kendi çıkarları uğruna heba edilen yaşamları, kişi başına düşen milli gelirlerine artı bir rakam olarak yansıtmaktadır. Kendi halklarının çıkarları uğruna, insanları bir sayı gibi gören, tıpkı kendileri gibi olan DNA yapısına sahip, yüce yaradan tarafından bir diğerinden ayırt edilmeden yaratılan insanları, yok edenlerin sahip oldukları iktidarın gücü bizi küçük dünyalarımıza hapsediyor.

***

Orada unutuyoruz, geçmişinde bir kare bile fotoğrafı olmayan el kadar bebekleri, ana haber bültenlerinin haber spikerlerinin kışkırtıcı aksanlarıyla servis edilen ölümleri, rüyalarımıza girmek için umutsuzca bekleyen çocuk bedenlerini.

Orada palazlandırıyoruz, içimizdeki umursamazlığı, her şeyden, herkesten üstün tuttuğumuz çıkarlarımızı, yeter ki sağlık ve afiyetimiz olsun mücadelemizi.

Orada yok ediyoruz, vicdanlarımızı, insani duyguların sıcaklığını, bu adaletsiz düzende çırpınıp duran ruhlarımızı, ana rahmine yeni düşen umutlarımızı

Yenidünya düzeninin yarattığı bu acımasız dünyada kendimize kurduğumuz sahte cennetlerde bir vaha bulmaya çalışıyoruz umutsuzca. Ölümler günlük yaşamımızdaki ayrıntılar kadar değerli olmuyor ne yazık ki. İnsan olmanın, insan kalmanın tüm umutsuzluklara rağmen mücadele ederek sağlanabileceğini unutuyoruz. Biz sığındıkça ışıksız odalarımıza, merhametimiz yok oluyor, fotoğrafı bile olmayan çocuklar ne zaman geleceğini bilmediği ölümle yemek masalarımıza servis edileceği günleri bekliyor.

 
Etiketler: FOTOĞRAFI, OLMAYAN, ÇOCUKLAR
Yorumlar
Haber Yazılımı